Kinderen hebben kinderverlangens. Ze zijn niet kleiner of groter dan grote mensen verlangens. Soms worden hun verlangens vervuld. Soms niet. Daar gaat elk op zijn of haar eigenste manier mee om.
Vurig verlangen naar iets of iemand, een verjaardagsfeestje, niet kunnen wachten tot je gaat logeren bij oma of opa of je beste vriendje. Verlangen naar terug zien van iemand die je verloren bent of die verhuisd is. Verlangen of dromen vervuld zien en ontgoocheld worden. Met ‘Wilde dolfijnen langs je benen’ kan je deze thema’s aankaarten en alle gevoelens en reacties ter sprake brengen.
Soms wil je iets doen maar durf je niet. Soms doen anderen dingen die jij ook zou willen. Wanneer je dan iemand ontmoet die jou kan helpen om te durven wat je echt heel graag wil, wanneer je tools krijgt om stapjes te zetten, ook als het even niet makkelijk gaat, kan je heel trots zijn. Heel tevreden en blij.
Met ‘Het paard werd kwaad’ brengen we heel graag mindset, helpende gedachten en steunende mensen naar voor. Aliz, het nomadenmeisje dat we echt ontmoetten, is vast heel trots dat Mama zo paard gereden heeft!
‘Wilde dolfijnen langs je benen’ is gebaseerd op onze ervaringen in het Dolphin Discovery Center in Bunbury in West-Australië. ‘Het paard werd kwaad’ speelt zich af langs de Zijderoute in Kyrgizië en West-China. Hier kan je in het lezen wat we meemaakten op onze Grote Reis II in 2008, in Australië.
Twee dagen in Perth voelde als landen op een andere planeet. Het lijf wist niet of het wilde slapen of niet, laat staan op de uren dat het hier donker is. Het rook daar anders. Tropisch, toch wel onverwacht. De architectuur was verrassend, mooi gewoon, en modern. We verkenden, proefden en genoten tijdloos. Australiërs waren vriendelijk, humoristisch en correct. We waren superbenieuwd naar de dolfijnen.
In het Dolphin Discovery Centre kregen we opleiding van Rob, gepensioneerd piloot en ‘wereldzeiler’. Er draaiden in 2008 zo’n 60 vrijwilligers mee in het centrum. Knappe organisatie, goed draaiboek. Education, conservation, tourism en research waren en zijn de codewoorden.
De dolfijnen hebben een naam. Ze zijn heel verschillend en heel herkenbaar aan hun rugvin. De eerste visit van de dolfijnen deed ons stralen. Ze komen er in de interaction zone waar ze geleerd hebben dat interactie met mensen veilig is. Maar het zijn wilde dieren, dus het is onvoorspelbaar wanneer ze langskomen.
Levy kwam eens kijken wie ik was, zomaar op 30 cm van mijn benen. Ze draaide eens rond om goed te kijken en het leek alsof ze zei: “you’re new here”.
Tijdens onze vrijwilligersweken gingen we af en toe ‘op weekend’ in de regio. De ontvangst in The Melting Pot glass studio was hartelijk. Wijnen proeven was heel lekker in Cape Mentelle, in Leeuwin Estate en Voyager Estate. In Walpole en Denmark, helemaal in het zuiden van West-Australië, waren we overweldigd door de fenomenale natuur! De weidsheid van de bossen met karri en tinkle trees is enorm. Na zonsopgang vertrokken we bij de inlet voor een stevige tocht, een deeltje van de Bibbelmuntrack, een soort GR-trektocht van Perth tot Albany.
Na vele weken speuren naar dolfijnen op het wateroppervlak kondigde zich stilaan de herfst aan in Bunbury. We hadden een superfijne boat trip om toeristen te laten zwemmen nabij de dolfijnen. Je voelde hoe het einde van het seizoen echt naderde en hoe het afscheid nemen begon. Ik had het al bijna opgegeven om Shredder te zien. Op de allerlaatste dag kon de boot niet uitvaren door het slechte weer. We gingen dan maar zwemmen met onze wetsuits in de Interaction Zone. En dan kwam Shredder langs! Shredder heeft zo’n typische dorsal fin dat we haar eerst herkenden. Ze bleek haar jong Radar meegebracht te hebben. Wat een excitement! Later zagen we Shredder en Radar nog een keer, in de inlet. Het besef groeide dat zoveel draait om verwachtingen.
We vlogen van Perth naar Uluru. De eerste glimps van de Kata Tjuta en Uluru krijgen we vanuit het vliegtuig. De aarde werd roodbruin, de struikjes stonden als dots op het schilderwerk. Aboriginalkunst. Na een slechte nacht beslisten we toch op een tour te gaan: een trekking door de Valley of the Winds in de Kata Tjuta, gevolgd door een sunset viewing van Uluru. Een klassieker bij toeristen, waar wij voor één keer bij stonden. Magic! Aan King’s Canyon imponeerden de weidsheid, de ongelooflijke stilte en de eindeloze sterrenhemel. Wat is de nacht donker in de woestijn.
Cairns rook het weer helemaal anders. Tropisch. Het groen van het regenwoud is schokkend groen in vergelijking met het rode, droge midden van de woestijn. Drie dagen op de Southern Cross was echt heel fijn. Axel helemaal in zijn nopjes, aan het roer, zeilen met een diverse fijne groep in een ongelooflijk mooi waterlandschap met de mooiste stranden en grote waterschildpadden… Sweet sweet memories die we graag met jullie delen.
Joke de Vreeze, auteur en Mama in deze verhalenreeks, is mama van 2 jongens. De jongens zijn nu 16 en 14,5 jaar oud. Joke houdt van schrijven en vertellen, van mensen van verschillende generaties en van reizen. Ze houdt van lopen, basketbal en voetbal. En ze ligt even graag in de zon. Kijken naar de wolken. Voelen hoe de zon lekker warm is. Samen en alleen. Joke is coach en trainer, zaakvoerder van Talent&nest en expert hoogsensitiviteit.
Anna De Palmenaer is een ongelooflijke getalenteerde illustrator. Zij is ook een Gentse mama van 2 jongens.
Joke vertelt en leest voor in jouw school of bib, of op jouw verjaardagsfeestje.